Smutek to uczucie, jak gdyby się tonęło, jak gdyby grzebano cię w ziemi. Zanurzam się w wodzie, która ma płowy kolor rozkopanej gleby. Każdy oddech dusi. Nie ma niczego, czego można by się przytrzymać, niczego, w co można by się wbić pazurami. Nie ma wyjścia, trzeba odpuścić. Odpuścić. Poczuć wokół siebie ciężar, poczuć kurczenie się płuc, powoli narastające ciśnienie. Pozwolić sobie na to, by opaść głębiej. Nie ma nic, tylko dno. Nie ma nic, tylko smak metalu, echo dawnego życia i dni, które zlewają się w ciemność.

Po marzeniach został SMUTEK jedyny skutek tych marzeń

Gdy dostajesz 100 maili, ale to tylko spam

Kiedy batonik utknął Ci w maszynie

Ktoś kiedyś powiedział, że to smutne gdy codziennie z mojego okna widzę zachód słońca... Dlaczego? Bo przykro codziennie patrzeć jak umiera dzień, o wiele lepiej patrzeć gdy wstaje; jak poranne promienie słońca przeganiają noc. Szkoda tylko, że wtedy zazwyczaj ludzie śpią... I taka jest właśnie prawda, często nie widzimy gdy coś się zaczyna; widzimy to dopiero gdy już się kończy...