Bo czasem siadam i czuję, że już nie mam siły, że to wszystko mnie przerasta i nie wiem co mam dalej robić.

Witajcie w XXI wieku, gdzie depresja jest częstsza niż przeziębienie, siedząc wśród czterech ścian czujesz się niby bezpiecznie, ale to tylko złudzenie…

Tak to już jest, kobiety za wszystko płacą rozczarowaniem albo depresją.

Mam taaak bardzo dość...

Bolesne wspomnienia same przychodzą i pociągają za sobą cały sznur moich chorych myśli. Czuję, że jestem całkowicie sama, odepchnięta, niezrozumiana. Cały świat przeciw mnie jednej. Jestem do niczego.