Potrzebuję jakiejś zmiany. Jakiegoś pozytywnego kopa, który napędzi mnie do działania na nowo. Brakuje mi motywacji. Takiej pozytywnej, takiej w której będę wiedziała do czego zmierzam i gdzie cel będzie tak wyraźny jakbym mogła go dotknąć. Nie znoszę budzić się rano z myślą, że to będzie tylko kolejny dzień wypełniony marzeniami o jego szybkim końcu.

W miarę upływu czasu spostrzegam, że ludzie, których rozumiem najmniej, to ci, których znam najlepiej. Moi przyjaciele są zagadkami.

Jak to jest? Poznajesz kogoś, spędzasz z nim każdy dzień, co rano budzi Cię wiadomością, co wieczór prowadzicie długie rozmowy, po 2 miesiącach znacie się na wylot, jedziecie na wakacje, w końcu czujesz się pewnie, bezpiecznie aż nagle bum!!! Czar pryska, z dnia na dzień znajomość kończy się bez słowa, a ty zostajesz sama w osłupieniu...

Gdyby każdy człowiek wiedział, co mówią o nim inni, nie byłoby na świecie ani jednej pary przyjaciół.

Ból redukuje rzeczywistość do cienia, a miłość do kpiny.