W końcu się poddajesz. Nie walczysz, nie krzyczysz, nie płaczesz. Patrzysz obojętnym wzrokiem na to co Cię otacza i nie potrafisz już zrozumieć o co było to zamieszanie. Nie interesuję Cię już czy ktoś odejdzie, albo czy może zranić. Zgadzasz się na wszystko.

Życie to nie bajka, więc jeśli zgubisz but po północy, to oznacza, że jesteś po prostu pijana.

Jaki jest sens w płakaniu?

Źle jest żyć wyłącznie wśród rzeczy, które się już dobrze zna.

Miło byłoby gdyby ktoś zauważył, że coś jest nie tak. Że mimo uśmiechu na mojej twarzy, nie jest wszystko w porządku.