Potrzebujesz światła tylko wtedy, gdy zapada mrok. Tęsknisz za słońcem tylko wtedy, kiedy śnieg za oknem. Pojmujesz, że ją kochasz tylko wtedy, kiedy pozwolisz jej odejść.

Daję radę, muszę przyznać, że czuję się trochę pusta, trochę niczyja. Ale znoszę to.

Wierzysz w potęgę miłości, napełnia cię ona do tego stopnia, że nie zostawia miejsca na pytania. I dobrze tak jest. Bo skoro dopuścisz do jednego pytania, jednej wątpliwości, pustka zacznie wkradać się do twojego serca.

Pokochałam go zdając sobie sprawę, że kiedyś może odejść zostawiając pustkę w moim sercu.

Zajrzawszy w pustkę własnego losu, trudno brnąć dalej.