To takie dziwne usłyszeć: musimy się kiedyś spotkać, od osoby z którą kiedyś widywałeś się codziennie.

Odjeżdżając zabrałeś jakąś część mnie. Proszę wróć, nie zapominaj o mnie.

Było krótko. Było słodko. Próbowaliśmy.

Wypowiadając na głoś jego imię nadal czuję ukłucie bólu, uszczypnięcie, które mówi, że wciąż noszę go w sercu.

Objęła kolana ramionami i kołysała się monotonnie. nie chciała myśleć, że już nigdy go nie pocałuje, nie dotknie, nie poczuje go, ale ta świadomość towarzyszyła jej cały czas.