I znów staramy się żyć normalnie, nie myśląc o tym co było, nie zwracając uwagi na to co dzieje się w naszych sercach. Staramy się o tym zapomnieć, z dnia na dzień jest nam coraz łatwiej. Przechodzi to w rutynę. Aż w końcu znów żyjemy normalnie. Znów starając się wyłączyć nasze uczucia. I tylko czasami, gdy się zapomnimy zagryzamy mocniej zęby, ściskamy w pięści dłonie starając się nie uronić łzy.

Jest na świecie taki rodzaj smutku, którego nie można wyrazić łzami. Nie można go nikomu wytłumaczyć. Nie mogąc przybrać żadnego kształtu, osiada ciasno na dnie serca jak śnieg podczas bezwietrznej nocy.

Jeśli ktoś potrafi zasnąć wiedząc, że płaczesz, cierpisz albo nie wróciłeś jeszcze bezpiecznie do domu to znaczy, że bardzo mało dla niego znaczysz.

Jesteś piękna. Uśmiechnij się i zrozum, że on nie ma pojęcia co właśnie traci.

Cierpienie z czasem daje uśmiech dwukrotnie silniejszy.