Niby początki są trudne, ale to przez końce nie śpisz po nocach.

Kiedyś chciałam się zakochać, zakochałam się, żałuje. Czemu ? - Bo nie potrafię znieść ciągłego smutku, potoku łez i załamania nerwowego, gdy w głowie słyszę: on już ma swoją księżniczkę...

Życie jest po prostu złym kwadransem złożonym z uroczych sekund.

Dlaczego nie potrafię normalnie wstać, ruszyć dalej mimo ciężaru na barkach? Dlaczego nie umiem wymazać tego, co zadaje tak wielki ból?

Czy to nie zadziwiające, jak bardzo można cierpieć, kiedy wszystko jest właściwie w porządku?