Czyż to nie ironiczne, że moje rany tak strasznie wyglądają, a jednak są znacznie mniej bolesne i groźne niż te niewidzialne, które ty w sobie nosisz.

Życie można przeżyć tylko na dwa sposoby: \nalbo tak, jakby nic nie było cudem,\nalbo tak, jakby cudem było wszystko.

Po za tym jest na świecie taki rodzaj smutku, którego nie można wyrazić łzami. Nie można go nikomu wytłumaczyć. Nie mogąc przybrać żadnego kształtu, osiada cicho na dnie serca jak śnieg podczas bezwietrznej nocy.

Może gdyby ludzie wiedzieli, ile jeszcze czasu im zostało, potrafiliby bardziej docenić życie?

Posyłam kwiaty niech powiedzą one To czego usta nie mówią stęsknione Co w serca mego zostanie skrytości Wiecznym oddźwiękiem żalu i miłości.