Tak oto dążymy naprzód, kierując łodzie pod prąd, który nieustannie znosi nas w przeszłość.

Nie musi być łatwo, chcę tylko żeby było warto.

Przychodzi taki moment, że wszystko mnie przytłacza, dławi, paraliżuje. I wtedy czuję, że żyję w szklanej kuli, a świat jest zdeformowany jakbym patrzyła przez wypukłe szkło

Ile niewypowiedzianych słów przepadło na zawsze. A może ważniejsze były od tych wszystkich wypowiedzianych?

Tęsknię za Świętami, kiedy ulice były białe od śniegu, śnieg łagodnie prószył w wieczory Wigilijne i wszędzie to stwarzało wspaniały klimat.