Życie to pasmo bólu i najlepiej by było, gdybyś się zaczęła do tego już przyzwyczajać. Ból nigdy nie znika. Gromadzi się. Jak śnieg.

Czasami w ułamku sekundy człowiek uświadamia sobie, że całe jego życie zależało od jednej decyzji. Gdyby nie zgubiony list albo rozmowa telefoniczna, do której nie doszło, sprawy potoczyłyby się zupełnie inaczej.

Niepewność jest, jak mały głód. Póki jej nie zaspokoisz, nie pozwoli Ci normalnie funkcjonować.

Umysł nie jest książką, którą można otworzyć i przeczytać w wolnym czasie.

Bo prawdziwe życie to nieustający luzik...