O nie, koniec weekendu

Chciałabym się cieszyć z wolnego weekendu, ale nie mogę. Jutro do roboty.

Poza tym jest na świecie taki rodzaj smutku, którego nie można wyrazić łzami. Nie można go nikomu wytłumaczyć. Nie mogąc przybrać żadnego kształtu, osiada cicho na dnie serca jak śnieg podczas bezwietrznej nocy.

Było w niej coś dziwnego, jakiś uszlachetniający smutek. Mądry, zdrowy smutek, a raczej wynikające z zupełnego życiowego rozszarpania zmęczenie.

To zdjęcie to idealne podsumowanie tego, kim z wiekiem się stajemy