Wystarczy kilka magicznych chwil by jak feniks odrodzić się z popiołów rozpocząć nowe życie i wznieść się ponad tym co było niemożliwe.

I pamiętaj księżniczko, że łobuz kocha najbardziej.

A teraz zapomnę udam, że wcale Cię nie kochałam udam, że Cię nie znam i rozdartym sercem pójdę w świat.

Życie to jest to,
co Ci się przydarza
i co dzieje się wokół,
kiedy Ty spisujesz plany na przyszłość..."

Codziennie spotykam ludzi, niby znajomych a obcych, wymieniamy parę zdań i każdy z nas idzie w swoją stronę. Mam wrażenie, że nasze kontakty są niczym gra na scenie. Słowa nie płyną z głębi serca, a kurtyna przecież za chwilę i tak spadnie. Na tej scenie czuję się chyba jeszcze bardziej samotna niż zamknięta sama w pokoju, wsłuchując się w ciszę czy niedotyczące mnie rozmowy dobiegające zza okna.