Muszę nauczyć się patrzeć na świat z realistycznego punktu widzenia. Nie wyobrażać sobie zbyt wiele. Nie robić zbędnej nadziei.

Jestem kobietą, często tęsknię, nie zapominam, wciąż mam nadzieję i wciąż wątpię.

Może nic się nigdy nie zmieni. Ale warto poczekać, gdyby miało się jednak okazać inaczej.

Nie rozumiem, czemu mogę mieć tylko nadzieję, chcę godnie żyć, dobrze żyć, to aż tak wiele.

Trzeba żywić nadzieję, jak długo się da. Ale trzeba też umieć ją porzucić.