Wydawało się, że to było całe wieki temu, jakbyśmy przeżyli krótką, ale mimo to nieskończoną wieczność. Niektóre wieczności są większe niż inne.

Żyj! Krzyknęła nadzieja. Bez Ciebie nie potrafię, odparło cicho życie.

Stwierdzono u mnie niepoczytalną skłonność do zmiennych nastrojów, wybujały temperament, a także uzależnienie od Ciebie.

Dobrze wiem, że czasem bardzo trudno mnie kochać, ale chyba łatwo zobaczyć miłość w moich oczach.

Przed przejściem dla pieszych stoi trzęsąca się starowinka o laseczce. Obok młodzian. -Chłopcze, przeprowadzisz mnie na drugą stronę? -Oczywiście, babciu. Zaraz się zapali zielone światło... -Na zielonym, kurrwa, to se sama przejdę!