Emigrowałam z ramion Twych nad ranem. Dzień mnie wyganiał, nocą znów wracałam.

Jeśli wszyscy moi przyjaciele chcieliby skoczyć z mostu ja nie skoczyłbym razem z nimi. Byłbym na dole żeby ich złapać.

Kocham, bezgranicznie, niewybaczalnie i do szpiku kości.

Nie jestem już smutna, po prostu jestem tym wszystkim zmęczona.

Mam taki charakter, który czasem łatwo skrzywdzić i choć nie widać ram, na pewno pozostaną blizny.