Uśmiechnął się do mnie los. Potem okazało się, że był to uśmiech ironiczny.

Zawsze masz wybór. Możesz siedzieć i płakać, albo wstać i powiedzieć sobie, że będzie dobrze, że dasz radę, uwierzyć w to i zacząć działać.

Nie mam czasu zasypiać, nie mam siły się budzić. Nie mam dosyć życia, tylko dosyć tych ludzi.

Może i moje ciało jest małe, ale duszę mam wielką. To dlatego noszę buty na koturnach. Żebym mogła dosięgnąć czubka mojej duszy.

Nie pytaj co mam w głowie, sama się tego boję.