Tak naprawdę płaczesz z błahostek, ale gdy jest już bardzo tragicznie, tak świetnie grasz, że nikt nie jest w stanie zauważyć.

Książki są po to, by nam przypominać, jacy z nas durnie.

Jeśli smutek byłby formą, a szczęście treścią, to szczęście wypełniałoby przestrzeń smutku.

Małe i duże problemy, to nic dla nas, bo razem wszystko przetrwamy, nawet złe dni...

Boję się, że tylko niemożność posiadania mnie czyni mnie w twoich oczach pożądaną.