Jedyną metodą zachowania rozumu pośród morza bólu jest działanie.

Żyjesz? Zastanów się dobrze nad tym pytaniem. Czy żyjesz? Siedzisz wieczorem sama w pokoju, słuchasz dobijających piosenek i myślisz o tym co wydarzyło się w ciągu dnia, kilku dni, tygodnia lub miesięcy? W dzień chodzisz uśmiechnięta , ale tak naprawdę to tylko perfekcyjna gra pozorów? Odliczasz godziny do końca dnia, zachodu słońca? Wieczorem ból rozrywa Twoje serce i obolałą duszę.

Największym błędem jest udawanie, że to co nas boli jest dla nas obojętne

Nieważne jak byłoby źle, nieważne jak bardzo popękane byłoby moje serce. Wiem, że są takie osoby, dzięki którym na moim czarnym niebie znów wyjdzie słońce, a na mojej twarzy zamieszka uśmiech.

Cicho, uspokój się, nie płacz, nie wariuj, nie krzycz, odetchnij głęboko i idź do znajomych by odreagować. Nie pokazuj mu, że przez Niego straciłaś sens życia.