Życie i śmierć pisane razem. Pożółkłe, wyblakłe zdjęcia porozrzucane w nieładzie.

Jesteśmy akrobatami w cyrku i chodzimy po linie, nieważne czy spadniemy na prawo lub lewo i tak nasz los jest przesądzony, nie możemy o tym zdecydować.

Czas przemija nawet wtedy, kiedy wydaje się to niemożliwe. Nawet wtedy, kiedy rytmiczne drganie wskazówki sekundowej zegara wywołuje pulsujący ból. Czas przemija nierówno, raz rwie przed siebie, to znów niemiłosiernie się dłuży, ale mimo wszystko przemija.

Nowe życie nie zaczyna się od zmiany otoczenia, ale od zmiany perspektywy.

Prawie dwa tysiące lat po tym, jak pewien człowiek został przybity gwoździami do drzewa, bo twierdził, iż byłoby wspaniale, gdyby tak dla odmiany ludzie spróbowali być mili względem siebie...