ten dom na skraju polany
zaszumiony drzew zielenią
dom zostawiony w nie spokoju
przez abrahama dzieci
wybiły szyby drzwi zdewastowały
na ścianach dziwnymi literami
napisały że bóg kocha
prowadzi przez ciemności świata

Chodź,ucieknijmy na księżyc

W upadku najgorsza jest świadomość przez co się upada.

Nie ma nadziei prócz nas. Nie ma litości prócz nas. Nie ma sprawiedliwości. Jesteśmy tylko my.

Wracają moje huśtawki nastrojów, płaczę i śmieję się jednocześnie, znowu wszystko wraca, znowu