Wiem, że trudno wymazać przykre wspomnienia. Są bolesne jak spacer na boso po rozżarzonych kamieniach.

Na zmianę ufam i wątpię chociaż to takie nierozsądne.

Czy takie właśnie jest życie? Da się spoglądać w przyszłość albo w przeszłość, ale teraźniejszość umyka zbyt szybko, by ją pojąć?

Dam radę... nie ma że boli!

Nieważne jak i dlaczego znalazłaś się na dnie. Ważne, że potrafiłaś się od niego odbić.