Kiedyś setki marzeń. Dzisiaj setki wspomnień, które mam w pamięci i o których nie zapomnę.

Najbardziej nie lubię momentów, kiedy zaczynam doceniać człowieka, którego straciłam, kiedy rozumiem ile dla mnie znaczył, a jedyne co mi pozostało to żyć ze świadomością, że nie mam szans na jego odzyskanie..

Najciemniejsza myśl przychodzi zaraz po zamknięciu oczu.

Owszem, mam wspomnienia, ale wspomnień nie można dotknąć, poczuć ani przytulić.

Może i faktycznie coś się kończy, by coś innego mogło się zacząć. Tylko że niektóre zakończenia odbijają się na nas zbyt mocno i nie mamy ochoty iść dalej i otwierać nowego rozdziału.