Życie jest cholernie ironiczne. Potrzebujesz hałasu, by docenić ciszę. Smutku, by docenić szczęście. I nieobecności, by docenić obecność.

Szczęście przychodzi na chwilę a potem odchodzi. Czasem na całe lata. Ale smutek smutek osiada na dnie duszy.

Moja przeszłość jest smutna, teraźniejszość to katastrofa, na szczęście nie mam przyszłości.

Złe chwile są potrzebne, choćby po to, by docenić szczęście, gdy wróci. Jeśli wróci...

Umiem się uśmiechać, nie umiem być szczęśliwa.