Piję po ciemku i puszczam te przeklęte smętne piosenki. Wkrótce zacznę dryfować, albo urwie mi się film, a jutro prawie nie będę miała kaca.

Ale ja siebie nie lubię, jestem swoim wrogiem.

To właśnie ja taa, tuż obok tej szczupłej, pięknej laski :D

Przychodzi taki moment, że wszystko mnie przytłacza, dławi, paraliżuje. I wtedy czuję, że żyję w szklanej kuli, a świat jest zdeformowany jakbym patrzyła przez wypukłe szkło

Nie mam pojęcia co ze sobą zrobić. Co radzicie?