Nigdy nie buduj lochu z którego nie mogłabyś wyjść.

Życie jest tak piękne, że śmierć się w nim zakochała zazdrosną, zaborczą miłością, która zgarnia wszystko, co się da.

Kiedy wszyscy śpią ja nie śpię tylko czekam na Ciebie aż przyjdziesz i pokażesz mi niebo.

Tęsknię i się tego nie wstydzę. Otwarcie mówię o swoim bólu, bo to najbardziej intensywne odczucie jakie mi po nim zostało. Już nie ukrywam łez, nie duszę szlochu,który wyrywa się z klatki piersiowej. Nie zamierzam go zapominać, wyrył zbyt wiele wspomnień w sercu.

Jeśli w głowie masz już łóżko, \nchce dziś zostać Twą poduszką,\n bo dziś w nocy, ja to wiem,\n będę Twoim extra snem.