To dziwne, ale kiedy człowiek się czegoś boi i oddałby wszystko, byle tylko spowolnić upływ czasu, czas ma okropny zwyczaj przyspieszania swego biegu.

Czasem są takie dni, że jeszcze nie zdążysz wyjść z domu, a już chcesz do niego wrócić.

To jest moje życie, mój czas, moja walka i marzenia, koniec pierdolenia, krótko i na temat.

Jest mi tak bardzo źle, że nie umiem tego opisać. Dobrze, że mogę sobie tutaj popłakać i pojęczeć. W moim realnym świecie wymagają ode mnie uśmiechu i wielkiego szczęścia ;/

Ludzie się karmią tym co Ci nie wyszło, i smucą tym co Ci się udało. Zauważyłaś? Te twarze, na które już nie możesz patrzeć, zawinęłabyś się od tego gdzieś daleko.. Przynajmniej na chwilę, ale to jest życie, nie zerwiesz się, nie na długo. Musisz inaczej szukać przed tym syfem schronienia.