Słowa, myślę sobie są takie nieprzewidywalne. Żaden pistolet, miecz, armia ani król nie mogą się mierzyć z potęgą jednego zdania. Miecze mogą ranić i zabijać. Słowa zagnieżdżają się w naszych ciałach i pasożytują w nich jak robactwo. Niesiemy je ze sobą w przyszłość, nie mogąc się od nich uwolnić.

Ci, którzy nie pamiętają przeszłości, skazani są na jej powtarzanie.

To przeszłość zrujnowała wszystko. To przez nią nie mogę zapomnieć i zaufać, wybacz.

Nie wymażę niczego z mojego życia. Każda rzecz, nawet najmniejsza rzecz doprowadziła mnie do tego, kim jestem teraz. Rzeczy piękne nauczyły mnie kochać życie. Rzeczy złe nauczyły mnie jak żyć.

Czasami przychodzi w życiu człowieka taki moment, że ma już dość wszystkiego tak bardzo, że czeka tylko na moment by zrobić coś by o tym wszystkim zapomnieć.