Czuję się bardzo źle psychicznie na ten moment. Patrzę na siebie i mam ochotę rozbić lustro. Chciałabym być kimś lepszym :(

Czasami budzę się i myślę: Jaki piękny dzień, jak ja kocham ludzi! A potem leki przestają działać.

Nie mówmy o problemach, załóżmy, że ich nie ma.

Słońcu ani śmierci nie można patrzeć prosto w oczy.

Lepiej wspominać życie z okrzykiem: nie wierzę, że to zrobiłam. Niż ze smutnym westchnieniem: szkoda, że się nie odważyłam.