Jestem trupem, który zapomniał umrzeć

Problem w tym, że czasem słowa są jak strzały. Kiedy je wystrzelisz, nie ma już odwrotu

te dni co się w głowie nie mieszczą
poranki na żal zbyt krótkie
i bezssennością plecione
szeptów stłumionych wianki
i jeszcze to czekanie
które tej nocy zakwitnie
streścimy w blasku ognia
zaklęcia pocałunkiem

Ja chyba zapomniałam jak się integruje z innymi ludźmi.

Między domem a pracą są małe zakamarki szczęścia: ptak,ogród, powitanie sąsiada,uśmiech dziecka.