Jak niewiele wystarczy, by zachorować na miłość? Jeden deszczowy pocałunek, kilka rozmów o niczym, parę przytuleń na powitanie i pożegnanie, obecność i nieobecność. Nic wielkiego. I nagle nie ma na to rady.

Gdybym lubiła ranić to uwierz, że cierpiałbyś dużo bardziej niż ja cierpiałam przez Ciebie.

Nie dość, że popierrdalają mi motylki w brzuchu, to jeszcze brak mi tchu, gdy cię widzę

I gdy WRESZCIE o nim zapomniałaś, on się do Ciebie ODZYWA.

Samemu idzie się szybciej, ale we dwójkę dociera się dalej.