Miała coś więcej. Miała serce.

Schwytana w sidła własnych niepokojących myśli, upadająca, zupełnie sama, bezbronna, raniona, nieufna, chora, cierpiąca, pragnąca śmierci, uwięziona w błędnym kole depresji, torturowana przez własny umysł. Oto ja.

Życie bez Ciebie, to nie życie...

Z miłością jest jak z ćmą, która szuka ognia. Lecimy do niej chociaż wiemy, że się poparzymy.

Często usiłujemy ukryć nasze uczucia przed tymi, którzy powinni je poznać.