Opłakuję coś, czego nigdy nie miałam. Co za absurd. Rozpacz z powodu przeklętych nadziei, przeklętych marzeń i oczekiwań.

Umiem się uśmiechać, nie umiem być szczęśliwa.

Mam w sobie coś takiego, że przyciągam samych zdesperowanych idiotów, a jak trafi się jakiś miły chłopaczek, z którym można pogadać, to zaraz znika. Też tak macie? Co robić jak żyć?

Poraz pierwszy poznała gorzki smak zazdrości
jego beztroska zmieniła wszystko
co tak pięknie w jej sercu zakwitło

To nic dla mnie nie znaczyło,
tylko z Tobą jest mi miło,
tylko Tobie chcę przyrzekać,
być obok, starości doczekać.