Czasami miłość rani człowieka. Jednak sądzę, że najbardziej rani jej brak.

Doskonale to wiem, dzielimy przecież ten sam ból. Tak się właśnie dzieje, gdy ludzie stają się jednością: od tej pory dzielą się nie tylko miłością. Wspólny jest także ich ból, smutek, rozpacz.

-Puk, Puk -Kto tam? -Życie. -Wejdź proszę. -Mogę? -Tak, ale bez kumpli.. -Jakich kumpli? -Bólu, cierpienia, smutku, nieszczęścia...

Czasami musimy trochę pocierpieć, aby potem docenić jak cudownym uczuciem jest brak bólu.

Twoje oczy opowiadają historie Twojego bólu.