Gdy życie jest do dupy a udajesz, że jest dobrze

Życie: są to strome schody do Nieba, wąskie i bez oparcia. Możesz iść prosto w górę i nie oglądać się za siebie. Kiedy utracisz równowagę, zranisz się, lecąc w dół. I zaczynasz wędrować od nowa, jeżeli masz jeszcze siły. Nie możesz się zatrzymać. Nie da się żyć ani ustać na żadnej krawędzi, trzeba kroczyć lub spadać. I tak do końca życia.

Dbać o siebie? Ludzie, którzy nadmiernie troszczą się o siebie, do niczego w życiu nie dochodzą. Korzystaj z szansy!

Życie, mój synu, to jakby pierwsza rozgrywana przez ciebie partia szachów. Kiedy zaczynasz rozumieć, o co w tej grze chodzi, okazuje się, że już przegrałeś.

Po co mnie przepraszasz skoro jutro zdenerwujesz mnie tym samym?