Zamykam świat. Na klucz. Przekręcam klucz do oporu.

Zatem póki słońce świeci, dachy srebrzy blask księżyca, niech mnie życie cudem każdym zaskakuje i zachwyca.

Świat dziś pode mną powoli traci barwy. Krzyczę, że czuję że żyję mimo iż już prawie jestem martwy.

Świat to masa niepowodzeń ale jednocześnie piękno.

Ludzie są ludźmi dopiero późnym wieczorem. Bo wtedy, wyczerpani po ciężkim dniu, zrzucają wszystkie maski i zasłony. I ukazują swoje prawdziwe oblicze, nie skażone piętnem świata.