Tak naprawdę płaczesz z błahostek, ale gdy jest już bardzo tragicznie, tak świetnie grasz, że nikt nie jest w stanie zauważyć.

Tak bardzo udaję, że wszystko jest w porządku, że sama zaczynam w to wierzyć.

Jak cudownie można przysłonić problem emocjonalny udając, że dąży się do perfekcji.

Człowiek to jedyna istota na Ziemi, która może się uśmiechać i stwarzać pozory bardzo szczęśliwej, a w głębi siebie umierać z rozpaczy

Wieczorem, zmęczona codziennym udawaniem, że wszystko jest ok, wracałam do domu. Herbata, książka i marzenia o lepszym życiu.