W pewnym momencie, człowiek jest tak przyzwyczajony do samotności, że boi się zakochać.

Złe rzeczy przytrafiają się dobrym ludziom. Czyli mnie :(

To takie straszne, ile tak naprawdę można na kogoś czekać.

Chcę po prostu, żebyś był mój. Tak na każdą sekundę, minutę, godzinę, dzień, rok, wiek. Tak na zawsze.

Czy to już miłość, gdy ktoś zajmuje tak dużo miejsca w życiu drugiej osoby, że po jego odejściu powstaje niemożliwa do zapełnienia ziejąca pustka?