Świat jest już wystarczająco smutny. Nie pogarszajcie sytuacji.

Kiedyś każdy dzień był pozbawiony KOLORÓW, a na mojej wykrzywionej UŚMIECHEM twarzy znalazłabyś nawet NIEPRZELANE ŁZY.

Za bardzo kocham, za bardzo tęsknię, za bardzo się przywiązuję, za bardzo płacze, w ogóle cała jestem za bardzo.

Miałam wrażenie, że przyroda podziela podziela mój smutek. Czymże w końcu jest życie jak nie wiecznym sztormem, który zgarnia wszystko, co nam na chwilę dane, i zostawia na brzegu tylko nagie i poszarpane szczątki?

Czasem są chwile, w których trzeba śmiechem zakryć łzy...