Tak mocno próbowałam wmówić sobie, że odszedłeś. I chociaż wciąż byłeś ze mną to przez cały czas byłam samotna.

Gdy nienawidzisz ludzi

Balansuję wciąż pomiędzy pragnieniami zupełnej samotności, by czytać i pracować, a tak wielką potrzebą ludzkich gestów i słów.

Przychodzą czasem takie chwile, kiedy siadam o pierwszej w nocy na podłodze ze łzami w oczach i dociera do mnie fakt, że nie mam już nic, że dla nikogo nie jestem najważniejsza.

Usuwam się w cień, niech nie patrzy już na mnie nikt. Wrak człowieka dryfując po oceanie jakim jest życie.