A tak się teraz czuję...

Nagle zdajesz sobie sprawę z tego, że to już koniec, nie ma drogi powrotnej. Zaczynasz rozumieć że nic nie dzieje się dwa razy. Już nigdy nie poczujesz się tak samo. Nigdy nie wzniesiesz się trzy metry nad niebo.

Można tak znienawidzić własne życie, żeby zabrać zapasową żyletkę?

Rozpierdala mnie od środka kiedy zobaczę zieloną kropeczkę przy Twoim imieniu, bo wiem że i tak nie będę potrafiła do Cibie napisać.

Gdziekolwiek bym się znalazła, na pokładzie statku czy przy stoliku paryskiej kawiarni, to i tak w gruncie rzeczy tkwiłabym tylko pod szklanym kloszem własnej udręki, pławiąc się we własnym skisłym sosie.