- Jak się czuje ten pacjent spod 3? - Lepiej już zaczął mówić. - I co powiedział? - Że czuje się gorzej.

W tym cholernym życiu potrzebna jest miłość. Bez niej jest wieczna pustka, która dusi, zabija, męczy. I wtedy nie można być sobą.

Stanowczo muszę wziąć się w garść

- Nie lubi pan mówić o sobie, co? - Ja nawet myśleć o sobie nie lubię.

Przypadkowa pobudka o 5, czuje się wypoczęty i pełen energii, ale jest za wcześniej, śpię dalej. Budzik dzwoni o 7, czuję się tragicznie jakbym nie spał od wieków.