Ktoś zabiera Cię kolejny raz, gdy już czuję, że mogę Cię mieć.

Byłam niczym osamotniony księżyc, satelita, którego planeta wyparowała w wyniku jakiegoś kosmicznego kataklizmu. Mimo jej braku, ignorując prawo grawitacji, uparcie krążyłam wokół pustki po swojej dawnej orbicie.

Została mi po tobie sama obecność. Taka obecność przez nieobecność.

Nagle zdajesz sobie sprawę z tego, że to już koniec. Nie ma drogi powrotnej. Zaczynasz rozumieć, że nic nie dzieje się dwa razy. Już nigdy nie poczujesz się tak samo. Nigdy nie wzniesiesz się trzy metry nad niebo.

Łatwo powiedzieć koniec, ale niełatwo przestać kochać.