Jeśli ma się przyjaciół, a mimo to wszystko się traci,
jest oczywiste, że przyjaciele ponoszą winę.
Za to, co uczynili, względnie za to, czego nie uczynili.
Za to, że nie wiedzieli, co należy uczynić.

Nawet w obliczu śmierci przyjemna jest świadomość posiadania przyjaciela.

Prawdziwym przyjacielem jest ten,
z którym człowiek zwiąże się liną.

Nie idź za mną, bo nie umiem prowadzić.
Nie idź przede mną, bo mogę za Tobą nie nadążyć.
Idź po prostu obok mnie i bądź moim przyjacielem.

Przyjaźń to źródło nieustannej radości,
to łańcuch pięknej i beztroskiej miłości...
to chwile prawdy i zrozumienia...