Moja historia nie jest smutna, bo jej źródło było dla mnie szczęśliwe i przyniosło chwile o których nie zapomnę do końca. Smutne jest tylko odrzucenie, które jest jedynie fragmentem całości.

Ja nie rzucam facetów, nie jestem podła! Ja po prostu przestaję się odzywać.

Znów popełniam ten sam błąd. Wchodzę w znane już bagno. Znów jestem szczęśliwa.

Przeprosić można kogoś, kogo się potrąciło na ulicy, a nie kogoś, kogo się miało w dupie przez kilka lat

Ty go kochasz, on cię rzucił, bądź honorowa i nie proś by wrócił...