Nie odchodź, nie poradzę sobie sama!

W samotności piekła małe,
wysyłamy się nawzajem,
i choć bardzo się boimy sami być,
znów kłamiemy, łamiąc słowa,
i cierpimy wciąż od nowa,
z bólu, który za uśmiechem
ciężko skryć.

Aż dziwne jak wszystko może się spierdolić, potem mniej rzeczy cieszy, więcej boli.

On stał i patrzył uświadamiając sobie, że traci coś cennego, coś czego sam się pozbył...

Przegrywa nie ten, który padł, lecz ten który nie chciał powstać.