Chciałabym któregoś dnia idąc chodnikiem zdać sobie sprawę, że kocham. Że kocham na nowo, kogoś innego. I jeszcze bardziej, niż wcześniej.

Można tak znienawidzić własne życie, żeby zabrać zapasową żyletkę?

Może przyjdzie taki dzień, że będzie mi wszystko jedno, i może w końcu wtedy odmienię codzienność.

Wygląda na to, że tylko cierpiąc, potrafimy zobaczyć, co jest naprawdę ważne.

Rozpierdala mnie od środka kiedy zobaczę zieloną kropeczkę przy Twoim imieniu, bo wiem że i tak nie będę potrafiła do Cibie napisać.