Ciągle raniąc się słowami,
skrzydła duszy odbieramy,
by nie mogła w błękit marzeń
wzlecieć znów,
chociaż życie jest zbyt krótkie,
by je zatruć naszym smutkiem,
i w poduszkę żalem szlochać
wciąż do snu.

Skrzywdziłeś mnie! Czekaj na zemstę...

Przegrywa nie ten, który padł, lecz ten który nie chciał powstać.

Dziękuję wszystkim ludziom co pomogli w trudnych chwilach.

On stał i patrzył uświadamiając sobie, że traci coś cennego, coś czego sam się pozbył...