Klnę, bo boli. Płaczę, bo nie daję już sobie rady.

Okazuje się że jestem taki sam jak wszyscy ludzie. Widzę świat nie takim jaki jest, lecz jakim chciałbym go widzieć.

Nie mam czasu na nienawidzenie ludzi, którzy mnie nienawidzą, bo jestem zbyt zajęta kochaniem ludzi, którzy mnie kochają.

A ponieważ nie tak trudno jest natknąć się na siebie nawet w wielkim mieście... wobec tego lepiej w ogóle się gdzieś wynieść. Nowe realia, sami nowi ludzie, a przede wszystkim żadnych wspomnień.

Doceniaj prawdziwych PRZYJACIÓŁ, dziś to już rzadkość