Wszystko powoli dochodzi do mnie. Otrząsam się z goryczy najlepszych wspomnień. Ciężki charakter, wiem, mam z natury. Ale chcę wierzyć w słońce, nie chcę już wierzyć w chmury.

Życie może zwalić cię z nóg, ale tylko Ty możesz zdecydować czy wstaniesz czy nie.

A może po prostu zbyt rzadko zdajemy sobie sprawę, jak wielkie szczęście mamy obok?

Niektóre drogi trzeba pokonywać samotnie.

Niewiarygodne jak ludzie potrafią się nawzajem niszczyć :c