Są ludzie dla których warto oddychać. Są miejsca do których warto wracać. Ale są też granice, których się nie przekracza.

Mnie tak wszyscy poniszczyli, że nawet nie umiem się przejmować to jest stan takiego zniszczenia i wewnętrznego rozpierdolu, że w gruncie rzeczy już Ci wszystko jedno i zamiast płakać, zaczynasz się śmiać.

Ten świat to jedna wielka kupa gówna; im więcej mu się przypatruję, tym gorzej wygląda.

Wielu powie Ci: NIE MOŻESZ a Ty odwróć się i powiedz: NO TO PATRZ.

Nic na siłę, wszystko młotkiem.