Jeśli ludzie nie poruszają nieustająco ustami, zaczynają pracować im mózgi.

Każdy medal ma jednak dwie strony. Wyobrażałam sobie, że gdyby przyjrzeć się tkaninie naszej codzienności od spodu, dałoby się zauważyć wplecione pomiędzy kolorowe nici ponure szarości zwątpienia i lęku.

Trzeba całego życia, żeby nauczyć się umierać.

jak wykrzyczeć życie
jakie imię dać
gdy doliny i pagórki
mają sens i treść

słodki
lepki
urokliwy
brudny
kłujący
pełen goryczy